Na de euforie van het WK, waarin ‘wij’ ineens vanzelfsprekend voelt, stappen we weer terug de werkvloer op. Daar verandert datzelfde ‘wij’ vaak ongemerkt in een andere vraag: wat kost jij? In deze blog neem ik je mee in de spanning tussen mensen als ‘kostenpost’ en mensen als waardevolle bijdrage, en waarom echte betrokkenheid begint met oprechte aandacht voor de juiste persoon op de juiste plek.
Copilot said: Een land dat “wij” zegt, terwijl vrijwel niemand op het veld staat. Het WK maakt iets zichtbaar wat vaak ongrijpbaar blijft, de kracht van echte betrokkenheid. Waarom voelen we ons zo verbonden met een team, en wat zegt dat over ons verlangen om ergens bij te horen? Deze blog neemt je mee in het mysterieuze, maar o zo herkenbare “wij-gevoel”.
Veel mensen helpen graag, maar vinden het lastig om zelf hulp te ontvangen. In deze blog verken ik waarom autonomie en verbondenheid zo vaak botsen, wat de psychologie daarover zegt, en hoe dit raakt aan een diepere, geestelijke laag van vertrouwen, controle en afhankelijkheid. Een uitnodiging om eerlijk te kijken naar jezelf, en misschien een stap te zetten richting echte verbinding.
De blauwe leugen We leerden het al jong. Pas op met vulpennen, want de inkt maakt vlekken en die krijg je er niet meer uit. In mijn hoofd werd dat iets groters. Iets definitiefs. Wat je schrijft, blijft. Totdat één simpel moment dat beeld doorbrak. Een druppel water, en ineens zag ik het gebeuren. De lijnen vervaagden. De kleur liep uit. Wat vast leek, bleek vloeibaar. Misschien is dat wel waarom het schuurt. Niet alleen omdat inkt niet blijft, maar omdat wij verlangen naar iets dat wél blijft. Woorden die niet vervormen. Betekenis die niet wegspoelt. En precies daar begint de echte vraag. Kies ik voor wat mooi lijkt, of voor wat werkelijk draagt?
We denken vaak dat we duidelijk zijn, maar verstaan we elkaar echt? In gesprekken vullen we woorden in vanuit ons eigen referentiekader, met alle risico op miscommunicatie van dien. Soms zit de verwarring niet in wat er gezegd wordt, maar in wat er bedoeld en gevoeld wordt. Tijd om opnieuw te leren luisteren én checken of we nog op dezelfde lijn zitten.
Even iets anders dan anders: een persoonlijke blog over pennen, herinneringen en creëren. Van mijn eerste vulpen op de basisschool tot een kleine verzameling die meer betekent dan je misschien zou denken.