Na de euforie van het WK, waarin ‘wij’ ineens vanzelfsprekend voelt, stappen we weer terug de werkvloer op. Daar verandert datzelfde ‘wij’ vaak ongemerkt in een andere vraag: wat kost jij? In deze blog neem ik je mee in de spanning tussen mensen als ‘kostenpost’ en mensen als waardevolle bijdrage, en waarom echte betrokkenheid begint met oprechte aandacht voor de juiste persoon op de juiste plek.
Copilot said: Een land dat “wij” zegt, terwijl vrijwel niemand op het veld staat. Het WK maakt iets zichtbaar wat vaak ongrijpbaar blijft, de kracht van echte betrokkenheid. Waarom voelen we ons zo verbonden met een team, en wat zegt dat over ons verlangen om ergens bij te horen? Deze blog neemt je mee in het mysterieuze, maar o zo herkenbare “wij-gevoel”.
Veel mensen helpen graag, maar vinden het lastig om zelf hulp te ontvangen. In deze blog verken ik waarom autonomie en verbondenheid zo vaak botsen, wat de psychologie daarover zegt, en hoe dit raakt aan een diepere, geestelijke laag van vertrouwen, controle en afhankelijkheid. Een uitnodiging om eerlijk te kijken naar jezelf, en misschien een stap te zetten richting echte verbinding.
De blauwe leugen
We leerden het al jong.
Pas op met vulpennen, want de inkt maakt vlekken en die krijg je er niet meer uit.
In mijn hoofd werd dat iets groters. Iets definitiefs. Wat je schrijft, blijft.
Totdat één simpel moment dat beeld doorbrak. Een druppel water, en ineens zag ik het gebeuren. De lijnen vervaagden. De kleur liep uit. Wat vast leek, bleek vloeibaar.
Misschien is dat wel waarom het schuurt. Niet alleen omdat inkt niet blijft, maar omdat wij verlangen naar iets dat wél blijft. Woorden die niet vervormen. Betekenis die niet wegspoelt.
En precies daar begint de echte vraag. Kies ik voor wat mooi lijkt, of voor wat werkelijk draagt?
We denken vaak dat we duidelijk zijn, maar verstaan we elkaar echt? In gesprekken vullen we woorden in vanuit ons eigen referentiekader, met alle risico op miscommunicatie van dien. Soms zit de verwarring niet in wat er gezegd wordt, maar in wat er bedoeld en gevoeld wordt. Tijd om opnieuw te leren luisteren én checken of we nog op dezelfde lijn zitten.
Even iets anders dan anders: een persoonlijke blog over pennen, herinneringen en creëren. Van mijn eerste vulpen op de basisschool tot een kleine verzameling die meer betekent dan je misschien zou denken.
Doelen stellen kan voelen als druk, alsof je jezelf vastzet. Maar wat als doelen juist vrijheid geven? In deze blog deel ik mijn eigen worsteling met doelen, en hoe ik ontdekte dat ze geen last hoeven te zijn, maar richting geven aan een leven dat klopt.
Soms voelt het alsof gesprekstechnieken niets meer zijn dan trucjes, alsof je iets toepast in plaats van dat je er echt bent voor de ander. Toch ontdekte ik dat juist daarin een diepere waarheid schuilt. Wanneer je leert luisteren, doorvragen en echt aandacht geven, groeit het van techniek naar iets natuurlijks. Niet nep, maar oprecht. Niet vanuit moeten, maar vanuit een houding van echtheid en verbinding.
Ik ben geen typische verkoper. En toch ontdekte ik dat mijn manier, eerlijk, terughoudend en oprecht, misschien wel méér waarde heeft dan ik dacht. Over bescheidenheid, verwachtingen en de kracht van echtheid.
Eén achteloze opmerking kan meer losmaken dan we denken. Soms niet als een open wond, maar als een stille voorbereiding op verlies. In deze blog reflecteer ik op wat een kind kan meenemen zonder dat er woorden aan gegeven worden, en waarom gezonde rouw- en traumaverwerking begint bij durven stilstaan. Niet om te blijven hangen, maar om bewust te leven.