Coaching posts aangaande het dagelijks leven komen hier. Dat kan dus zo divers zijn als het leven zelf.
Op de camping merkte ik hoe snel een klein sociaal moment kan blijven hangen. Een half zwaaitje, een ongemakkelijke seconde, en mijn gedachten gingen al in rondjes. Niet omdat het echt misging, maar omdat ik bang was vreemd over te komen. Juist daar ontdekte ik het verschil tussen asociaal zijn en gewoon onvoldoende sociaal. Het gaat niet om perfect reageren, maar om de intentie erachter en de bereidheid om te groeien. Misschien is mildheid wel de beste oefening die we hebben.
We denken vaak dat productiviteit ontstaat door langer te blijven zitten, maar juist in de momenten dat we even wegstappen, ontstaat ruimte. Ruimte voor inzicht, voor creativiteit, voor helderheid. In deze blog ontdek je waarom afwisseling geen zwakte is, maar een kracht. Hoe korte pauzes je denken herstellen, hoe discipline en rust elkaar niet tegenwerken maar aanvullen, en hoe je leert herkennen wanneer je moet doorzetten en wanneer je mag ademhalen. Een ritme dat ons als mensen verder brengt dan doorploeteren ooit zal doen.
Soms verandert er iets in je stemming en merk je dat je dingen anders ervaart dan gisteren. De radio die ineens te veel is, het gesprek dat je normaal fijn vindt maar nu niet. Het zegt niets over zwakte, het zegt iets over menselijkheid. Acceptatie begint bij erkennen dat je mag bewegen, dat je voorkeuren mogen verschuiven, dat jij mag veranderen. In die ruimte ontstaat mildheid, richting jezelf en richting God.
Paniek ontstaat niet uit het niets, het is angst die naar buiten breekt. Maar achter die angst ligt vaak iets waardevols, iets dat je misschien liever niet onder ogen ziet. In deze blog neem ik je mee in mijn eigen verhaal, en ontdek je hoe door de angst heen kijken juist de weg kan openen naar waarheid, groei en vertrouwen. Misschien is het tijd dat jij jouw angst onder ogen ziet.
Persoonlijke groei begint met de keuze om niet stil te blijven staan. Het vraagt om eerlijk naar jezelf te kijken, doelen te stellen en er actief aan te werken. Een quick fix bestaat niet. Juist door volharding, kleine stappen en de steun van mensen om je heen ontstaat echte verandering. Ook op de werkvloer liggen kansen om te groeien, mits je ze bewust aangrijpt. Groei overkomt je niet, je werkt eraan. Soms met vallen en opstaan, maar altijd met uitzicht op vooruitgang.
Copilot said: Een land dat “wij” zegt, terwijl vrijwel niemand op het veld staat. Het WK maakt iets zichtbaar wat vaak ongrijpbaar blijft, de kracht van echte betrokkenheid. Waarom voelen we ons zo verbonden met een team, en wat zegt dat over ons verlangen om ergens bij te horen? Deze blog neemt je mee in het mysterieuze, maar o zo herkenbare “wij-gevoel”.
Veel mensen helpen graag, maar vinden het lastig om zelf hulp te ontvangen. In deze blog verken ik waarom autonomie en verbondenheid zo vaak botsen, wat de psychologie daarover zegt, en hoe dit raakt aan een diepere, geestelijke laag van vertrouwen, controle en afhankelijkheid. Een uitnodiging om eerlijk te kijken naar jezelf, en misschien een stap te zetten richting echte verbinding.
De blauwe leugen
We leerden het al jong.
Pas op met vulpennen, want de inkt maakt vlekken en die krijg je er niet meer uit.
In mijn hoofd werd dat iets groters. Iets definitiefs. Wat je schrijft, blijft.
Totdat één simpel moment dat beeld doorbrak. Een druppel water, en ineens zag ik het gebeuren. De lijnen vervaagden. De kleur liep uit. Wat vast leek, bleek vloeibaar.
Misschien is dat wel waarom het schuurt. Niet alleen omdat inkt niet blijft, maar omdat wij verlangen naar iets dat wél blijft. Woorden die niet vervormen. Betekenis die niet wegspoelt.
En precies daar begint de echte vraag. Kies ik voor wat mooi lijkt, of voor wat werkelijk draagt?
We denken vaak dat we duidelijk zijn, maar verstaan we elkaar echt? In gesprekken vullen we woorden in vanuit ons eigen referentiekader, met alle risico op miscommunicatie van dien. Soms zit de verwarring niet in wat er gezegd wordt, maar in wat er bedoeld en gevoeld wordt. Tijd om opnieuw te leren luisteren én checken of we nog op dezelfde lijn zitten.
Doelen stellen kan voelen als druk, alsof je jezelf vastzet. Maar wat als doelen juist vrijheid geven? In deze blog deel ik mijn eigen worsteling met doelen, en hoe ik ontdekte dat ze geen last hoeven te zijn, maar richting geven aan een leven dat klopt.
