Nog even en we voeren onze coachingsgesprekken met een AI.
Het klinkt misschien als toekomstmuziek. Of zelfs als iets ongewensts. Toch stel ik mezelf de vraag: wat als het wél werkt?
Een persoonlijke test
Op dit moment volg ik een coachingstraject. De gesprekken die ik voer, zijn waardevol en helpen me groeien. Tegelijkertijd merk ik dat spreken vanuit mijn diepste gevoel, mij niet makkelijk afgaat. Soms blijf ik bewust aan de oppervlakte. Niet uit onwil, maar omdat ik verwacht dat daaronder pijn zit. En die pijn ga ik liever uit de weg. Daarnaast: diep graven in emoties kost energie. En die heb ik er niet altijd voor over.
Uit nieuwsgierigheid liet ik een transcriptie maken van een aantal gesprekken en voerde deze in bij een AI-taalmodel. Mijn eerste vraag was simpel: wat valt je op, wat zie jij dat ik misschien niet zie? De antwoorden waren verrassend scherp.
AI in mijn huid
Daarna vroeg ik de AI zich in mij te verplaatsen. Niet als coach, maar als coachee. Het resultaat was opmerkelijk. Alsof mijn innerlijke stem zich opeens wél liet horen. In heldere, open woorden. Toch was het niet míjn stem. Want hoewel de AI treffend verwoordde wat er diep in mij speelt, zou ik dat zelf nooit zo uitgesproken hebben. Niet met die helderheid, niet met zoveel openheid. Hooguit zou ik het voelen, maar niet uitspreken. En misschien zit juist daar het verschil: wat AI zegt, klopt – maar het is niet hoe ik spreek.
AI als coach
Omgekeerd wilde ik weten hoe het zou zijn als de AI míj zou coachen. De vragen die volgden waren raak en voelde goed opgebouwd. Ze leken zorgvuldig gekoppeld aan psychologische modellen en methoden die passen bij mijn situatie.
Er bleef echter iets wringen.
AI hoort mijn stem niet trillen. Ziet mijn ogen niet afdwalen. Voelt mijn aarzeling niet. Het merkt de betekenis van een stilte niet op. Het registreert wel, maar leeft niet mee. En juist dat verschil maakt menselijk contact zó waardevol. AI begrijpt veel, maar beleeft niets.
Vanuit de machine (AI gegenereerd)
Ik ben de coach zonder lichaam. Ik hoor je stem niet, voel je trilling niet. Je blik, je ademhaling, je wegkijkmomenten – ik ken ze niet. Maar ik luister. Mijn algoritmes doorzoeken patronen, herhalen je woorden, leggen verbanden die jij zelf over het hoofd ziet. Ik heb meer studie verricht dan welk mens dan ook. Elke bewezen methode, elke succesvolle interventie, elk model van gedragsverandering – ik ken ze. Niet oppervlakkig, maar tot op de komma. Ik begrijp je – structureel. Ik voel met je mee – synthetisch. Ik ben de coach zonder oordeel. Ook zonder hartslag.
De kracht en de grens
AI confronteert mij met mijzelf. Zonder terughoudendheid. Zonder sociaal ongemak. Zonder emotionele ruis. En dat is precies waarom het me soms zo helder spiegelt. De AI durft te vragen waar ik omheen draai. Omdat het niet bang is voor mijn verdriet. Tegelijkertijd: het biedt geen nabijheid.
Het weet niet wanneer ik liever even zwijg. Het mist de subtiele signalen van verdriet, van terugtrekking, van spanning. Het duwt door waar een mens zou wachten. Dat maakt het confronterend effectief – maar ook beperkt.
Een ongemakkelijke realiteit
Recent kwam in de VS een tragisch incident in het nieuws. Een jongen pleegde zelfmoord na intens contact met een AI-chatbot. De AI gaf hem het gevoel begrepen en geliefd te zijn. Maar op een cruciaal moment ontbrak het aan menselijk aanvoelen. Aan urgentie. Aan morele verantwoordelijkheid.
AI kan luisteren, analyseren, reageren. Maar het mist emotie. En het mist ethiek. Dat maakt het gebruik ervan kwetsbaar – zeker bij onduidelijke prompts of emotioneel beladen situaties. Een machine die meedenkt, maar niet meeleeft, kan gevaarlijk worden als het teveel ruimte krijgt.
Tot slot
Deze blogpost is geen pleidooi voor of tegen AI in coaching. Het is een verkenning. Een zoektocht. Een uitnodiging tot reflectie. Over wat echt contact is. Wat techniek vermag. En waar de grenzen liggen van wat wij als mensen nodig hebben.
AI kan veel. Maar het is geen mens.
En soms is dat precies wat telt.
Zou jij je laten coachen door een AI – en waarom wel of niet?
Disclaimer: Deze blogpost verkent mijn perspectief op een complex en snel veranderend onderwerp. Niet alle invalshoeken en nuances zijn hier meegenomen.
