Vreemd genoeg ben ik iemand die graag kritiek ontvangt. Ik noem bewust kritiek, maar het liefst krijg ik feedback, wanneer het om kritiek gaat moet ik zelf nog van alles doen om het te verwerken. Toch ontvang ik graag kritiek! Onze blinde vlekken kunnen we alleen verbeteren wanneer we er zicht op krijgen, en dat kan alleen door anderen.
Enorme wachtlijsten in de GGZ
Ook vandaag weer las ik over het probleem van de enorme wachtlijsten in de GGZ. Dat houd me bezig vanwege mijn achtergrond en mijn studie. Eerlijk gezegd ben ik vaak (te) betrokken bij politieke kwesties.
De wachtlijst (of eigenlijk de wachttijd) lijkt alleen maar langer te worden. Dit zou komen door:
- Personeelstekort in de GGZ.
- Meer mensen die psychische hulp zoeken.
- Onvoldoende samenwerking en onduidelijke verantwoordelijkheden tussen zorgaanbieders.
- Registratieproblemen.
Het ene moment schrijf ik over kritiek en het volgende moment over de wachtlijsten in de GGZ.
AI had dit netjes voor me kunnen opschonen, een helder verhaal van kunnen maken, maar ik neem jullie bewust mee door de warrigheid van het menselijk brein. Hopelijk wordt de reden later in de post meer dan duidelijk.
Toegepaste Psychologie
Sinds begin dit jaar ben ik afgestudeerd Toegepast Psycholoog. Mijn HBO Bachelor Toegepaste Psychologie heb ik afgerond en ik heb nu de titel BSc (Bachelor of Science). Ik heb dus ‘enige’ kennis over de GGZ, maar mezelf absoluut geen GZ psycholoog kan, mag of wil noemen. Mijn interesse gaat eigenlijk ook niet uit naar ziektebeelden, maar naar de mens helpen floreren. Ik wil graag mensen in hun kracht zien, mensen helpen om in hun bestemming te wandelen. Het leuke aan mijn interesse is hoe breed het is, maar dat is iets voor een andere blogpost.
De toegepast psycholoog is een relatief nieuwe studie en in ons zorglandschap nog niet erg doorgebroken. Het is wel een opleiding die landelijk is ingebed, maar de beroepspositie blijft achter. De NBTP (Nederlandse Beroepsvereniging voor Toegepaste Psychologie) is dagelijks druk met het versterken van de positie van de toegepast psycholoog. Een verhaal op zichzelf en het heeft raakvlakken met deze blogpost.
Meedenken, inleven, helpen?
Meerdere keren in de afgelopen jaren heb ik een poging gedaan om mee te denken in ‘het probleem’ bij de GGZ, en dan bedoel ik voornamelijk het personeelstekort. Ik heb maanden gezocht naar een stageplek in de GGZ, honderden brieven gestuurd, verschillende gesprekken gehad en telkens weer een afwijzing gekregen. De terughoudendheid zat hem vaak op meerdere vlakken:
- De toegepast psycholoog is niet declareerbaar.
- De toegepast psycholoog is (te) praktisch.
- De toegepast psycholoog is (slechts) HBO-er.
- Onwetendheid over wat er precies onderwezen wordt bij de opleiding.
Al deze punten zijn wat mij betreft valide! Tegelijk zijn ze problematisch.
Dat een TP-er niet (zelfstandig) declareerbaar is wil ik het eigenlijk helemaal niet over hebben.
Ik heb een keer na een gesprek te horen gekregen dat ik te praktisch was ingesteld. Er gaat jaren overheen om een nieuwe theorie, of test, behandeling o.i.d. valide en betrouwbaar neer te zetten. Persoonlijk ben ik het daar zeker mee eens, zorg dat iets ‘goed’ is voor je het implementeert. Toch is het soms belangrijk om stappen te zetten, poten in de klei!
Druk, druk, druk!
Eigenlijk is deze alinea breder dan alleen voor de GGZ, maar ik wil hem met name hier maken. Een standaard antwoord op de vraag “Hoe gaat het?” is “Druk!” en daar heb ik moeite mee. Ten eerste vanwege ‘the boy who cried wolf’, maar ook omdat het iets doet in zowel de spreker als de vrager. Zijn we echt te druk of is ‘druk’ een manier om niet te hoeven veranderen?
Specifiek voor de GGZ ben ik benieuwd of ze te druk zijn om te zoeken naar oplossingen? Is drukte echt de onderliggende oorzaak of zou er meer kunnen zitten?
Eerlijk over je beweegredenen
Dit is een moeilijk punt en ik wil niemand beschuldigen. Wel roep ik op tot zelfreflectie!
Bij mijzelf heb ik gemerkt dat het regelmatig voorkomt dat keuzes gemaakt worden op basis van een irrationele angst of bezorgdheid. Ik maak mezelf wijs dat ik rationeel, weldoordacht en gecalculeerd mijn beslissing(en) genomen heb, maar dat doe ik ook weer om een reden.
Kijk ik eerlijk naar mijn studiekeuze: Ik ben na de middelbare school een MBO studie gaan doen, namelijk boekhouder. Eigenlijk was mijn idee om politie te worden, maar daar was ik te jong voor (6 maanden) en mijn school adviseerde om dan eventueel eerst een opleiding tot beveiliger te doen, mijn vader adviseerde financiële administratie omdat dat nooit vergeefs is. Mijn gedachten gingen van “Wat wil ik?” naar “Hoe faal ik niet?” in een kort moment. Stel dat ik het plan om politie te worden had doorgezet, dan zou ik naar de opleiding tot beveiliger gaan. Wat nou als ik na die opleiding alsnog niet bij de politie binnen zou komen? Dan was die 6 maanden weggegooid en moest ik met een achterstand alsnog iets anders bedenken.
Misschien is dat ook onderdeel van het probleem in de GGZ: we willen kritiek/verbetering, maar durven de blinde vlekken (zoals de rol van HBO-professionals) niet echt aan te kijken uit angst voor wat het betekent voor ons huidige systeem. Net zoals ik uit angst niet durfde door te zetten.
Wil je vaker meekijken in mijn gedachten over psychologie, gedrag en menselijkheid? Schrijf je in of laat hieronder een reactie achter.
