Bij sollicitaties is het een standaard vraag, vaak verhuld in een vriendelijk jasje: “Als ik jouw manager bel en vraag naar je verbeterpunten, wat zegt hij dan?”
90% van de sollicitanten geeft hier een sociaal wenselijk antwoord. “Ik ben te perfectionistisch” of “Ik werk soms te hard”. Ze noemen dan vaak vermomde kwaliteiten. Dat komt omdat we eigenlijk geen eerlijk antwoord durven te geven, want in onze maatschappij word je (nog altijd) afgerekend op zwakte. Daar horen dan uitspraken bij als “echte mannen huilen niet”, en “ambitieuze professionals twijfelen niet”.
Onzin.
Iemand die zijn zwakke plekken kent, is geen risico. Die is realistisch. Daarom geef ik je vandaag het antwoord, nog voordat je me uitnodigt.
Het zwaard van Damocles
Als je mijn managers belt, zullen ze je vertellen dat ik mijn werk goed doe. Boven verwachting zelfs. Dat ik professioneel ben, motiverend in het team en mijn taken altijd af heb.
Maar als je mij vraagt wat er in mijn hoofd omgaat, hoor je de andere kant. Ik heb last van het Imposter Syndroom. Het gevoel dat ik elk moment door de mand kan vallen. Dat zwaard van Damocles hangt constant boven mijn bureau.
Het gevolg? Ik bouw buffers in. Ik zorg dat ik ruimte heb om onverwachte tegenslagen op te vangen. Omdat ik snel en efficiënt werk (mijn financiële achtergrond), ben ik vaak eerder klaar dan gepland. En dan gebeurt er iets vreemds: ik voel me lui. Ik voel me schuldig over de tijd die overblijft, terwijl het resultaat er gewoon ligt. Ik leg de lat voor mezelf genadeloos hoog, vaak hoger dan mijn werkgever dat ooit zou doen.
De botsing tussen Cijfers en Mens
Hier komen mijn twee werelden samen: de Financiële Administratie en de Toegepaste Psychologie.
In de cijfers staat de waarheid, de kloppende balans. Maar met mijn psychologische achtergrond zie ik wat er achter die cijfers gebeurt. Ik zie het gedrag, de politiek, de onuitgesproken spanningen. Als ik voel dat er iets niet klopt in de dynamiek, kan ik dat niet negeren. Ik spiegel. Soms direct, soms via een omweg, maar altijd omdat ik geloof dat we alleen verder komen als we eerlijk zijn, als we verbeteren. Dat schuurt soms. Zeker in omgevingen waar politieke correctheid de boventoon voert.
Tijd voor de volgende stap
Per 31 december 2025 scheiden de wegen van Stichting Profila Zorggroep en mij. In goed overleg is besloten dat mijn tijd daar erop zit. Niet omdat ik niet functioneer – de resultaten staan er – maar omdat ik op de verkeerde stoel zit.
Ik ben geen pure administrateur die gelukkig wordt van alleen een kloppende Excel-sheet. Ik ben ook geen pure hulpverlener. Ik ben de verbinding daartussen.
Ik heb eerder een boek geschreven over mijn depressie (Ik Verdrink). Mensen vroegen me toen: “Gooi je hiermee niet je eigen ruiten in? Wie neemt er nou iemand aan met een rugzakje?” Mijn antwoord is simpel: Je neemt iemand aan die door het diepe is gegaan en er sterker uit is gekomen. Iemand die niet wegkijkt voor de harde realiteit. Is het niet beter om iemand aan te nemen die weet wat er in zijn rugzakje zit?
Wat ik zoek (en wat jij krijgt)
Ik sta open voor een rol waarin maatschappelijk nut, menselijk gedrag en een hang naar waarheid samenkomen. Ik ben ethisch ver in het groen en zoek waar mogelijk altijd het gezamenlijke doel. Ik denk breed en buiten de gebaande paden:
- Politie / Recherche: Waarheidsvinding en maatschappelijke veiligheid.
- Cybercrime / Financieel onderzoek: De digitale onderwereld bestrijden met analytisch inzicht.
- Recruitment / Loopbaanbegeleiding: Mensen helpen de plek te vinden waar ze niet hoeven te doen alsof.
- Onderwijs / Training: Kennis overdragen en mensen weerbaarder maken.
Zoek je iemand die alleen ja knikt en de status quo bewaakt? Bel me dan niet. Zoek je iemand die loyaal is, de onderste steen bovenhaalt, spiegelt wat hij ziet en gaat voor resultaat met een menselijke maat?
Laten we koffie drinken. Ik vertel je graag nog veel meer over mijn zwakke punten.
