“Ik ben geen verkoper.”
Het is een zin die ik vaker heb uitgesproken. Misschien wel iets te makkelijk. Alsof het iets is dat vaststaat, misschien wel iets waar ik me achter kan verschuilen.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me afvraag of dat wel helemaal klopt.
Mijn eerste ‘verkoopervaring’
Als hobby maakte ik vroeger graag en veel foto’s. Gewoon, omdat ik het leuk vond. Zonder druk, zonder verwachtingen.
Totdat de vraag kwam of ik een vriendinnen fotoshoot wilde doen. Dat wilde ik wel. Alleen, wat vraag je daarvoor?
Eerlijk gezegd wilde ik er geen geld voor vragen. Fotografie was voor mij plezier, geen product. Uiteindelijk hebben zij zelf een bedrag bedacht.
Achteraf gezien, is dat moment me altijd bijgebleven. Helaas niet omdat het een succes was, maar juist omdat het dat niet was.
De reacties op de foto’s waren… niet echt positief. Ze vielen tegen.
Dat deed iets met me. Want er zaten foto’s tussen waar ik eigenlijk behoorlijk trots op was. Tegelijk wist ik ook, dit was geen topwerk. Het was mijn eerste ‘opdracht’, ik was nog zoekende en zeker geen professional.
Maar er zit volgens mij nog iets anders onder.
Waarde.
Wanneer iets weinig kost, voelt het vaak ook minder waardevol. Onze hersenen koppelen prijs en kwaliteit heel makkelijk aan elkaar, zelfs wanneer dat objectief niet klopt[1].
Ik vraag me af hoe het was geweest als diezelfde fotoshoot een ‘professionele’ prijs had gehad. Was de beleving anders geweest? Sowieso mijn houding, maar ook hun verwachting?
Waarschijnlijk wel.
Verwachtingen doen ertoe
Wat me daarin fascineert, is hoe sterk verwachtingen ons beïnvloeden.
Niet alleen hoe we iets beoordelen, maar ook hoe we presteren.
In de psychologie is dit een bekend principe. Verwachtingen kunnen als een soort zelfvervullende voorspelling werken. Als je gelooft dat iets goed zal zijn, of dat jij iets goed kunt, dan vergroot dat de kans dat het daadwerkelijk zo uitpakt[2].
En andersom ook.
Als iemand mij introduceert als “de man”, dan voel ik direct druk. Dan moet ik het waarmaken. Dan komt er iets van faalangst bij kijken.
Terwijl, als de verwachting laag is, haal je die vaak wel. Maar… dan blijft het resultaat soms ook onder het niveau dat er eigenlijk in zit.
Dat is een lastige spanning.
De manier waarop ik wil werken
Ik ben niet die verkoper die op iemand afstapt.
Sterker nog, als ik zelf op straat word aangesproken, door een verkoper of een goed doel, dan vind ik dat eerlijk gezegd best vervelend. Ik ben ergens naar op weg, in gedachten, gefocust. En ineens vraagt iemand mijn aandacht.
Toch probeer ik me altijd netjes te houden. Want ik weet ook, die persoon doet gewoon zijn werk.
Dat laat wel zien hoe ik zelf in elkaar zit.
Ik ben meer van: kijk gerust rond, en als je vragen hebt, kom naar me toe.
Ik help echt graag mensen, maar ik ga je niet overtuigen met grote woorden, trucjes of overdreven beloftes.
En ik weet, dat is niet de meest effectieve manier van verkopen.
Veel succesvolle verkopers doen het anders. Proactief, overtuigend, soms zelfs een beetje te mooi voorgesteld. En dat werkt, anders zouden ze het niet doen.
Dat schuurt echter bij mij, zo kan en wil ik niet werken.
Tussen eerlijkheid en zichtbaarheid
Want ik geloof dat er ook iets anders is.
Echtheid.
Ik zou nooit een auto verkopen met een verborgen mankement zonder dat te benoemen. Dat voelt gewoon niet goed. Dan klopt het niet.
Maar tegelijkertijd zie ik ook dat hoe je iets presenteert, invloed heeft op het effect.
In mijn studie Toegepaste Psychologie voerde ik eens een therapeutisch gesprek. Gewoon een opdracht. Maar dat gesprek had echte impact. De relatie tussen twee mensen verbeterde zichtbaar daarna.
En daar deed ik niets overdrevens voor. Geen grote woorden. Geen beloftes.
Oprechte aandacht was de sleutel.
Dus ik weet, er zit waarde in wat ik doe.
Alleen… dat zichtbaar maken, dat blijft spannend.
Misschien is bescheidenheid geen probleem, maar een richting
Misschien zit het probleem niet in mijn manier, maar zit het in hoe ik er naar kijk.
Bescheidenheid zit me soms in de weg. Dat weet ik. Als je jezelf niet laat zien, blijven dingen onzichtbaar.
En dat is zonde, dan komt het niet tot zijn doel. Want je kunt ergens goed in zijn, en toch niet gezien worden.
Tegelijk geloof ik niet dat de oplossing ligt in “groter praten dan je waar kunt maken”.
Onderzoek laat zien dat mensen best gevoelig zijn voor hoe iets gepresenteerd wordt, prijs, woorden, framing, het beïnvloedt allemaal hoe we waarde ervaren[3]. Dat betekent nog niet dat we daarin alles maar moeten gebruiken wat werkt.
Ik denk dat er een andere weg is.
Eerlijkheid, zonder jezelf klein te maken. Zichtbaar, zonder jezelf te oversellen.
Ik ben geen verkoper… maar misschien wel iets beters
Misschien ben ik geen typische verkoper. En misschien hoeft dat ook niet.
Misschien is er ruimte voor een andere manier.
Een manier die begint bij helpen.
Bij oprechte aandacht.
Bij vertrouwen, in plaats van overtuigen.
En ja, daar wil ik verder in groeien.
Meer zichtbaar worden. Duidelijker zijn in wat ik kan.
Zonder mijn eigenheid kwijt te raken. Want volgens mij hebben we niet meer verkopers nodig die alles mooier maken dan het is.
We hebben mensen nodig die durven staan voor wat ze echt bieden.
Niet perfect. Wel echt.
Laat dit ook voor jou een oproep zijn om eerlijk naar jezelf, je eigen kunnen en wie je bent te kijken. Wees eerlijk, oprecht, naar anderen om je heen, maar misschien nog wel belangrijker: naar jezelf.
Literatuurlijst
- Sharma, P., Kadian, M., Shah, J., & Heena. (2024). The psychology of pricing: How pricing strategies affect consumer perception.
- Rief, W., & Petrie, K. J. (2016). Expectations as a major mechanism in placebo effects.
- Azhar, D. (2025). Price perception and repeated buying: How psychology shapes consumer loyalty.
