Mijn ochtenden start ik eigenlijk altijd hetzelfde, op tijd mijn bed uit en de stilte op zoeken. Een standaard prompt in mijn ochtendritueel is het beschrijven van mijn State of Mind; ‘Ik voel me geestelijk scherp,’ schreef ik. En daarna: ‘Ik voel me eerder geneigd om me te uiten dan me te sluiten.’
Het was die zin die in mijn hoofd bleef hangen. Mezelf uitten tegenover mezelf Sluiten.
Twee woorden die een wereld van verschil maken. Het is een keuze die we constant maken, bewust of onbewust. Sommigen zullen zeggen dat het vanzelfsprekend is om jezelf te laten zien. Maar voor degenen die dit minder natuurlijk vinden, is elke keer dat je kiest om je te uiten een moment van kwetsbaarheid. Je stelt je bloot aan het oordeel van de wereld. En die wereld heeft altijd wel een mening.
Waarom sluiten we ons af?
Jezelf sluiten kan een beschermingsmechanisme zijn. Het is een menselijke neiging om jezelf te beschermen tegen potentieel gevaar. Vaak is dit een reactie op pijn uit het verleden, kritiek of het gevoel niet gehoord te worden. Het is de veilige optie, de ingebouwde schuilplaats, het is jezelf verstoppen. En soms is dat de enige juiste keuze. Er zijn momenten waarop je je hart moet beschermen, momenten waarop de storm zo hevig is dat je het beter even dicht kunt houden.
Maar wat gebeurt er als sluiting een gewoonte wordt?
Dan worden we meesters in het optrekken van muren, in het weglopen van verbinding en het missen van de meest kwetsbare en mooie momenten.
De bevrijdende kracht van kwetsbaarheid
Mocht jezelf uitten minder natuurlijk gaan dan is uitten de moed om door die muren heen te breken. Het is de keuze om te vertrouwen, uiteraard zonder garanties. In de psychologie kan er dan gesproken worden over authenticiteit, laten zien wie jouw authentice zelf is. Het gaat er niet om dat je altijd alles deelt, maar wel dat je kiest voor echtheid. Je opent de deur van je binnenwereld en stelt je bloot aan de mogelijkheid van afwijzing, maar ook aan de zekerheid van groei en echte verbinding.
Deze keuze is zelden een snelle of gemakkelijke. Soms begint het met het delen van een kleine gedachte. Soms met het uitspreken van een diepe pijn. Het is een stap die moed vereist, elke keer weer. Althans als het in jouw persoonlijkheid ligt om naar het introverte te neigen.
In mijn eigen leven hebben sommige mensen gezegd dat ik een gesloten persoonlijkheid zou zijn. Maar ik zie het niet zo. Ik zie het als een bewuste afweging. Niet in elke situatie laat je hetzelfde gezicht zien, maakt het dat ik niet authentiek ben omdat sommige mensen mij als introvert beschrijven en andere mensen me toch zeker als extravert zien? Er zijn situaties waarin het goed is om jezelf meer gesloten te houden en in andere situaties is jezelf uitten de juiste oplossing.
Wat een rare blogpost…
Van jezelf uitten als een geweldige mooie manier om ‘echte’ contacten te krijgen, tot jezelf sluiten omdat het de betere optie zou zijn in bepaalde situaties. Wat wil ik nou eigenlijk schrijven? Wat is nou toch mijn boodschap in deze blogpost?
Ik pleit voor de bewuste keuze! Misschien hoef je niet in elke situatie na te denken ofdat jezelf uitten of sluiten de juiste keuze is, dat zou enorm vermoeiend zijn. Mijn oproep is echter om ervoor te zorgen dat jij jezelf bewust bent dat je kunt kiezen.
Voor mezelf weet ik dat er momenten zijn waarop ik niet de energie wil besteden aan het uitten en is mezelf sluiten de bewuste keuze. Andere momenten is het investeren in een diepe relatie de enige weg om te bewandelen.
Is het raar dat ik hierbij moet denken aan Last Christmus (Wham!)?
Last Christmas, I gave you my heart
But the very next day, you gave it away
