Soms verandert er iets in je stemming en merk je dat je dingen anders ervaart dan gisteren. De radio die ineens te veel is, het gesprek dat je normaal fijn vindt maar nu niet. Het zegt niets over zwakte, het zegt iets over menselijkheid. Acceptatie begint bij erkennen dat je mag bewegen, dat je voorkeuren mogen verschuiven, dat jij mag veranderen. In die ruimte ontstaat mildheid, richting jezelf en richting God.
Paniek ontstaat niet uit het niets, het is angst die naar buiten breekt. Maar achter die angst ligt vaak iets waardevols, iets dat je misschien liever niet onder ogen ziet. In deze blog neem ik je mee in mijn eigen verhaal, en ontdek je hoe door de angst heen kijken juist de weg kan openen naar waarheid, groei en vertrouwen. Misschien is het tijd dat jij jouw angst onder ogen ziet.
De blauwe leugen We leerden het al jong. Pas op met vulpennen, want de inkt maakt vlekken en die krijg je er niet meer uit. In mijn hoofd werd dat iets groters. Iets definitiefs. Wat je schrijft, blijft. Totdat één simpel moment dat beeld doorbrak. Een druppel water, en ineens zag ik het gebeuren. De lijnen vervaagden. De kleur liep uit. Wat vast leek, bleek vloeibaar. Misschien is dat wel waarom het schuurt. Niet alleen omdat inkt niet blijft, maar omdat wij verlangen naar iets dat wél blijft. Woorden die niet vervormen. Betekenis die niet wegspoelt. En precies daar begint de echte vraag. Kies ik voor wat mooi lijkt, of voor wat werkelijk draagt?
In de opleiding Toegepaste Psychologie heb ik op meerdere momenten gehoord dat je thuis beter niet de psycholoog kan gaan uithangen. Volgens mij is dat goed advies, waardeloos advies en…