Paniek ontstaat niet uit het niets, het is angst die naar buiten breekt. Maar achter die angst ligt vaak iets waardevols, iets dat je misschien liever niet onder ogen ziet. In deze blog neem ik je mee in mijn eigen verhaal, en ontdek je hoe door de angst heen kijken juist de weg kan openen naar waarheid, groei en vertrouwen. Misschien is het tijd dat jij jouw angst onder ogen ziet.
Persoonlijke groei begint met de keuze om niet stil te blijven staan. Het vraagt om eerlijk naar jezelf te kijken, doelen te stellen en er actief aan te werken. Een quick fix bestaat niet. Juist door volharding, kleine stappen en de steun van mensen om je heen ontstaat echte verandering. Ook op de werkvloer liggen kansen om te groeien, mits je ze bewust aangrijpt. Groei overkomt je niet, je werkt eraan. Soms met vallen en opstaan, maar altijd met uitzicht op vooruitgang.
De blauwe leugen We leerden het al jong. Pas op met vulpennen, want de inkt maakt vlekken en die krijg je er niet meer uit. In mijn hoofd werd dat iets groters. Iets definitiefs. Wat je schrijft, blijft. Totdat één simpel moment dat beeld doorbrak. Een druppel water, en ineens zag ik het gebeuren. De lijnen vervaagden. De kleur liep uit. Wat vast leek, bleek vloeibaar. Misschien is dat wel waarom het schuurt. Niet alleen omdat inkt niet blijft, maar omdat wij verlangen naar iets dat wél blijft. Woorden die niet vervormen. Betekenis die niet wegspoelt. En precies daar begint de echte vraag. Kies ik voor wat mooi lijkt, of voor wat werkelijk draagt?
Eén achteloze opmerking kan meer losmaken dan we denken. Soms niet als een open wond, maar als een stille voorbereiding op verlies. In deze blog reflecteer ik op wat een kind kan meenemen zonder dat er woorden aan gegeven worden, en waarom gezonde rouw- en traumaverwerking begint bij durven stilstaan. Niet om te blijven hangen, maar om bewust te leven.
Goed functioneren betekent niet automatisch dat iets je ook voedt. In deze blog verken je het verschil tussen energiegevers en energievreters, waarom dat verschil vaak pas laat zichtbaar wordt, en hoe eigenaarschap begint bij eerlijk kijken naar wat jou werkelijk energie kost en geeft.
Klagen lost niks op. Leer in plaats daarvan: shift naar interne locus of control, bid en laat los. Word regisseur van je leven!
Ik ben altijd een pen-en-papier mens geweest: de geur van een nieuw notitieboek, de rust van inkt op papier, ochtenden met Bijbel en gebedssjournal. Toch verraste een digitale app me diepgaand: Reflection. Deze AI-journaling tool voegt iets toe wat analoog niet kan – real-time coach-vragen die dieper graven, spraak-naar-inzicht entries met Captain’s Log-vibes, slimme patronenherkenning en guided journals over angst, relaties en zingeving. De wetenschap bevestigt het: journaling vermindert stress, versterkt je immuunsysteem en geeft meer zelfinzicht (Sohal et al., 2022). In 2026, met recente updates zoals Weekly/Monthly Reviews en Undo/Redo, is Reflection mijn centrale plek geworden voor groei. Nog niet perfect – AI ‘inzicht’ groeit nog –, maar het support-team bouwt door en het voelt al enorm waardevol. Benieuwd? Probeer het via mijn link en ontdek hoe digitaal journalen je leven kan verrassen.
Hulp nodig hebben is één ding. Hulp willen en durven vragen is al een stap. Maar hulp écht krijgen? Dat blijkt in de GGZ vaak een brug te ver. Met wachtlijsten die oplopen tot gemiddeld 24 weken – en voor specialistische zorg zelfs 32 weken of langer – zitten tienduizenden mensen vast op die frustrerende wachtstoelen. Terwijl klachten verergeren en het leven stilvalt. Ik, net afgestudeerd Toegepast Psycholoog, liep zelf tegen muren op: honderden sollicitaties voor stages, afwijzingen omdat ik 'te praktisch', 'slechts HBO' of niet declareerbaar ben. Maar is dat écht het probleem? Of durven we als systeem onze blinde vlekken niet aan te kijken – uit angst voor verandering? Waarom willen we kritiek ontvangen, maar blokkeren we oplossingen? Een persoonlijk en eerlijk verhaal over angsten, drukte en wat er écht nodig is om de GGZ weer menselijk te maken.
De verteller beschrijft een loopbaan die "typerend" begon: niet vanuit een eigen keuze, maar door advies van anderen belandde hij in de financiële administratie, terwijl de oorspronkelijke wens bij de politie lag. Deze mismatch leidde uiteindelijk tot uitval en een depressie die direct gerelateerd was aan de loopbaan. Meerdere pogingen om van richting te veranderen, waaronder een hernieuwde politesollicitatie en een jaar Bijbelschool, mislukten of waren financieel niet haalbaar. Gedwongen door het UWV, dat stuurde op bestaande ervaring en papieren, kwam de verteller toch weer in de financiële wereld terecht, wat resulteerde in dezelfde problematiek. Vanuit een intrinsieke interesse werd gestart met de HBO-studie Toegepaste Psychologie. Een onderbreking als zendeling in Brazilië liep anders dan gehoopt en leverde bij terugkomst geen stagevrijstelling op. Omdat een passende stageplek in de GGZ niet gevonden werd, werkt de verteller momenteel opnieuw in een financiële functie bij Stichting Profila Zorggroep, met als doel de studie alsnog af te ronden. Terugkijkend wordt de afgelegde weg vol obstakels en 'verkeerde keuzes' toch gezien als een waardevolle leerervaring. Het verhaal onderschrijft het belang van de juiste persoon op de juiste plaats; iemand die gemotiveerd en betrokken is, in plaats van slechts de 'best passende tools' voor een vacature in te zetten.
Waarom besteden we zoveel energie aan irritaties die morgen alweer vergeten zijn? In deze blog ontdek je hoe cognitieve belasting, negativity bias en waardengedreven leven samenkomen – en waarom bewuste aandacht je krachtigste hulpbron is.